İnsan vücudu, milyonlarca yıllık evrimsel sürecinde kıtlık ve bolluk döngülerine göre tasarlandı. Atalarımız avlanamadığı günlerde aç kalır, bulduğunda ise karnını doyurur ve ardından uzun bir açlık evresine girerdi. Bu açlık evreleri, vücudun kendini onarması, hücreleri temizlemesi ve yağ depolarını yakması için hayati öneme sahipti.
Ancak modern gıda endüstrisinin ve eski diyet mitlerinin dayattığı “günde 6 öğün beslenme” modeli, pankreası ve insülin mekanizmasını 7/24 çalışmaya mahkum eder. Ağzınıza attığınız en küçük bir lokma bile (kahveye atılan süt tozu veya tatlandırıcı dahil) insülin hormonunu tetikler. İnsülin seviyesi gün boyu yüksek kaldığında, vücut asla yağ yakma moduna geçemez; çünkü kapılar kilitlidir ve depo doludur.
METABOLİK ESNEKLİK VE SÜREKLİ AÇLIK HİSSİNİN ASIL NEDENİ
Sürekli atıştıran bir insanın metabolizması esnekliğini kaybeder; çünkü vücut artık kendi yağlarını enerjiye dönüştürme becerisini unutur. Öğle yemeğini kaçırdığında elleri titreyen, sinirlenen veya başı ağrıyan bir insanın durumu “kan şekeri düşüklüğü” değil, vücudunun enerji üretmek için sürekli karbonhidrata bağımlı hale gelmiş olmasıdır (metabolik esneksizlik). Öğün aralarını açmak, insülin direncini kırmanın ve hücresel gençleşmeyi başlatmanın en temel kuralıdır.






Çok yazık.