“Terörsüz Türkiye”  SİYASETİ   ile 

“Büyük Ortadoğu Projecisi” ABD’nin İran’a açtığı  SAVAŞ ne hikmetse  eş zamanlı

tecelli ediyor.

1- Savaş ve siyaset bir egemenlik mücadelesidir. Kavramları bile

ortaktır: Strateji, taktik, cephe, kurmay, ittifak, kuşatma, mevzi,

seferberlik, zafer ve hezimet…

2 – “Siyaset kansız savaş; savaş ise kanlı siyasettir.” diyen Mao

Zedung ise yerden göğe haklıdır. Tek fark “Demokratik siyasette , rakibin

yarın da var olma (umut?) hakkı kabul edilir.(Kırsalda Kaleşnikov Tava

türü jestler kabul edilmez.)  Esas olan  “düşmanı” mücadele edilecek

meşru “hasım /rakibe” dönüştürmektir.

3- Bunun için köklü tedbirler (ikinci resmi dil cömertliği vs.) alınmazsa 1 ve 2

nolu “gerçekler”, tekerrür eder durur.

4- Örnek mi? Laik cumhuriyetimizin Tayyip Bey ile  25 yıldır yaşadığı

ve PKK ile giriştiği son serüven. (Ve Suudiler ve Pakistan’la  

son dakika sürpriz askeri ittifakımız! ) 

TEKER TEKER TEKERRÜR

Cumhurbaşkanı  Turgut  Özal’ın 1991’deki “Kürtçeye kısıtlı özgürlük ve sınırlı genel af açılımı” ile ABD’nin Irak’a saldırısı da “açılıma” rastlamıştı. Bu arada Saddam da

öldürüldü tıpkı  İran’a saldırıp da Cumhurbaşkanı Hamaney’in

katledildiği gibi. (28.02.2026)

**

        Mehmet Akif Ersoy , “Geçmişten adam hisse

kaparmış…Ne masal şey! Beşbin senelik kıssa , yarım hisse mi verdi?

Tarihi, ‘tekerrür’ diye tarif ediyorlar.  Hiç ibret alınsaydı,

tekerrür mü ederdi?” diyor.

 Bendeniz de kendimce bir “hisse kapmışım” ki zahir, rahmetli Özal’ın 35 yıl önceki “Kürt açılımı”  ile ABD’nin Irak’a  saldırısı üzerine “Fil ve  Karınca” diye bir yazı yazmıştım. 

           FİL VE KARINCA 

        “….Körfez savaşı  sona ermekte olan 20. yüzyılın son savaşı. Herkes bir

çıkar bekliyor. Savaşın sonuçlanmasını  beklemeye gerek

yok. 48 saat  diye başlatılan bu savaşın 48 haftaya kadar uzaması

sürpriz olmayacak.  Cumhurbaşkanı Özal’ın içeride masayı kurması ve 

“mönü”yü belirlemesi, bu yüzden:

* Kürtçeye kısıtlı da olsa özgürlük ;* TCK’dan 141-142-163’ün  kaldırmak;

* Ekonomik durgunluk  için yetki tasarısı;* Sınırlı bir

genel af * Seçmen yaşının 18’e indirmek..”

         (….)

       Amaç, dışardaki  masadan,  dikkatleri içerideki masaya çekmek. Bunun için oe masaya olabildiğince çok tabure koymak, ve

Kürtlerden adi suçlu mahkûm ailelerinden   her kesimden

insan oturtmak. (….). En büyük propaganda topu da hazır:“Savaşa sokmadan ülkeyi düze çıkardık. 

,(…)  141, 142 ve 163. madde­leri kaldıran anayasa değişikliğinden sonra

“referanduma gitmeyi ”  Anayasa cumhurbaşkanına tanıyor. (Md:175) 

 “Evet” oylarından sonra Özal’a tek şey kalıyor:

TRT’den yapacağı “Evet”ler bana verilmiş bir güvenoyudur!” açıklaması!

 Özal ‘ın  en büyük güvencesi  280 kişilik Meclis çoğunluğu.

 (..)  Evet, siyaset de savaşa benziyor. Tıpkı o şark

masalındaki gibi… Eğer zamanı, yeri ve süreyi doğru belirlerse, 

 karınca bile, file kök söktürebiliyor. Karınca file “seni yenerim. Yenemezsem bile

perişan ederim…” 

        Fil, “Sus, şimdi alırım seni ayağımın altına” diye

hiddetleniyor Karınca  tınmıyor, alayı daha da arttırıyor.  Fil hamle edince , 

karınca  filin  ayağına  tırmanıp  kulağının  içine 

dalıyor ve  içinde dolanıp duruyor. Fil deliye  döndürüyor. Yerlerde 

kan revam içinde debeleniyor..

Körfez’de süren, aslında fil ile karıncanın

savaşı. Saddam karınca gibi masum falan değil. Ama ondan

daha kurnaz olduğu su götürmez. 

Masaldan muhalefetin çıkarması gereken ders  çok açık:

“Karınca, fili yenemez ama  onu rezil ve  perişan edebilir. Yeter ki savaşacağı zamanı,

yeri ve savaş süresini kendisi belirlemiş olsun.”

Türkiye’deki muhalefetin de alacağı  dersler var elbette.

Meclis’teki 100 küsur milletvekilinin  arkasındaki milyonlarca seçmen de 

ne karıncadan  küçük, ne de ondan daha güçsüz…” (11.02.1991)

**

Karınca ile fil masalı yaşamsal bir gerçek. Prusyalı efsane general Clausewitz’in (1780 1831)“Siyaset, savaşın başka araçlarla sürdürülmesidir.” sözü gibi zamana meydan okuyor. 

Ama bu  düşünceyi   tersine çeviren Fransız düşünür Michel  Foucault’un (1926-1984) sorguladığı olasılık da her dem tazeliğini korumakta:

“Barış geldiğinde savaş gerçekten bitmiş midir, yoksa galibin üstünlüğü hukuka, kurumlara, ekonomi ve toplumsal hiyerarşi içine mi yerleşmiştir?”