Yapılan araştırmalara göre ortada tek bir tanık olduğunda, bütün sorumluluk o kişinin omuzlarındadır; yardım edilmezse suçluluk tamamen ondadır. Ancak kalabalık büyüdükçe, sorumluluk zihinsel olarak herkes arasında bölünür. Herkes içten içe “Nasıl olsa benden önce biri ambulansı aramıştır” veya “Etrafta benden çok daha yetenekli insanlar var, onlar müdahale eder” düşüncesiyle sorumluluğu başkasına atar. Sonuçta ise hiç kimse harekete geçmez ve felaket kaçınılmaz hale gelir.

BİLİNCİN KÖRELMESİ DEĞİL, BEYNİN BELİRSİZLİKREFLEKSİ

Bu durumun arkasındaki bir diğer etken ise “Çoğulcu Cehalet”  durumudur. Bir olay anında kimse ne yapacağını bilemediğinde, etraftaki diğer insanların sakin yüz ifadelerine bakarak “Demek ki ortada ciddi bir durum yok, ben de sakin kalmalıyım” sonuncuna varılır. Herkes birbirinin sakinliğinden yanlış bir cesaret alarak durumu normalleştirir.

Uzmanlar, acil bir durumda bu psikolojik tuzağı kırmanın tek yolunun kalabalığa genel bir çağrı yapmak değil, belirli bir kişiyi hedef göstermek olduğunu belirtiyor: “Gri montlu beyefendi, lütfen 112’yi arayın!” Bu net komut, sorumluluk dağılımını ortadan kaldırarak o kişiyi anında harekete geçirir.